Op 12 oktober 1921 vond dan de aanbesteding plaats voor de eerste 12 woningen. Het betreft hier de woningen thans bekend als Molenweg 3, 5, 7, 9 en Julianastraat 1 t/m 15 (oneven). Op 22 juli 1922 werd de eerste steen gelegd. Een gedenksteen in het blokje van 4 woningen aan de Molenweg herinnert aan dit gebeuren. De huurprijs werd vastgesteld op 3,60 gulden per week.

De jaren dertig waren voor iedereen sombere jaren. Er was een hele hoge werkloosheid, in Nederland ruim een half miljoen mensen.
Overigens verdiende een landarbeider in die donkere jaren van werkloosheid zo'n 14 gulden per 55-urige werkweek. Mits zij werk hadden natuurlijk. Een snelle rekensom leert ons dus dat een werknemer ruim een vijfde van zijn loon kwijt was aan huur.
Het was in deze tijd heel gebruikelijk dat er ledikanten bij de woning werden geleverd. Dat is voor ons nu wellicht ondenkbaar, maar ook in die tijd sliepen de meeste mensen nog in een bedstede, dus zo verwonderlijk is het eigenlijk niet.
Helaas breekt, zoals bekend, de oorlog uit en in plaats van huizen te bouwen worden er een hoop verwoest.

Na de oorlog, op 11 september 1946, schrijft de WBV de gemeente met het verzoek om alsnog de woningen te bouwen, echter nu twaalf in plaats van de al in 1939 geplande acht. Uiteindelijk zullen er vijf jaar later dan 5 gebouwd gaan worden. Het betreft een uitbreiding van de Julianastraat.
Maar in de jaren vijftig wordt er toch aardig gebouwd. Op 17 september 1959 valt het besluit om in alle woningen geijsers te plaatsen. Tegelijkertijd dient het bestuur een plan in bij de gemeente om de eerste 12 woningen te herstellen en te vernieuwen. Het woningenbestand van de WBV is inmiddels gestegen tot vierenvijftig.

Medio 1966 wordt door de toenmalig wethouder, de heer Plaizier, de eerste paal geslagen voor
35 woningwetwoningen, gelegen aan de Wiekslag, Groene Dreef en de Bloklandlaan. De gemeenteraad wijst op 9 november van datzelfde jaar deze woningen toe aan de woningbouw-vereniging. Het woningaantal van de vereniging is inmiddels 89. In deze periode, eind jaren zestig blijkt het heel moeilijk te zijn om aan goeie timmerlieden of metselaars te komen.
Herstelwerkzaamheden of vernieuwingen aan woningen zijn dan ook moeilijk door te voeren, het komt zelfs zo ver dat enkele leden uit het bestuur besluiten tot zelfwerkzaamheid. In hun vrije tijd betegelen zij straatjes, verven kozijnen, etc.

Uiteindelijk wordt eind 1973, begin 1974 Plan Noord 2 ontwikkeld. In de Bovenkruier en de Tjasker worden in 1975 dan 43 woningen opgeleverd. Ook in de ontwikkeling van aangepaste woningen gaat de WBV mee. In 1979 worden aan de Ganzekant zes nieuwe woningen opgeleverd waarvan er 2 aangepast zijn. Tevens zijn dit de eerste stapelwoningen die Heerjansdam rijk is. Een gegeven waar niet iedereen even blij mee is.

Plan Noord wordt overigens nog aanzienlijk uitgebreid. In 1979 komen er nog een 36 woningen aan de Ganzekant en aan wat de Grondzeiler en de Trasmolen zouden gaan heten, bij.
Halverwege de jaren 80 werd er ook verder geborduurd op Plan Noord. Plan Noord 3 werd in 1987 voltooid. Er werden aan de reeds bestaande Grondzeiler nog 38 woningen voltooid. Maar aan de andere kant van Heerjansdam kon er nog wel uitgebreid worden. Heel toepasselijk Plan Zuid genoemd, werden er in 1990 36 woningen gerealiseerd aan de Perenhof. Momenteel wordt er gebouwd aan een tweede fase van Plan Zuid.